Τρέχω 4 με 5 φορές την εμβομάδα. Μερικές φορές το μήνα τρέχω 16 ως 20 χιλιόμετρα. Η μόνη λογική διαδρομή είναι ο δρόμος. Τρέχω πολλές φορές στην άσφλατο πολύ απλά γιατί δεν υπάρχουν πεζοδρόμια στους δρόμους μου. Η μούτζα, τα φώτα, τα κορναρίσματα, τα σχόλια των οδηγών πάνε σύννεφο. Φορώ τη μεταλλική ταυτότητα σε περίπτωση που κάποιος οδηγός με καθαρίσει. Οι πιο επικίνδυνες στιγμές, ξέρετε, είναι όταν ο τρομερός οδηγός με τα φθαρμένα λάστιχα που αναζητά τα όριά του, ο εγκεφαλικά αυτοαπασχολούμενος τύπος που χαριτωμένα παραδέχεται δημοσίως ότι οι κανόνες οδήγησης είναι υποκειμενική υπόθεση, προσπερνά άλλον θαυμάσιο συνάδελφό του, που πάει χεσμένος στη μεσαία λουρίδα, από τα δεξιά! Αν το προπορευόμενο αυτοκίνητο είναι φορτηγό ή νταλίκα, η ορατότητα εκείνου που προσπερνά είναι ακόμη μικρότερη οπότε οι πιθανότητες είναι 50-50...Γνωστός μαραθωνοδρόμος, παλαίμαχος πλέον με χρόνο 2:20 στην κλασική, είδε μερικά χρόνια πριν τον ουρανό σφοντίλι περίπου υπό τις συνθήκες που σας περιγράφω. Πολλοί λιγότερο γνωστοί δρομείς έχουν παρόμοιες ιστορίες να διηγηθούν.
Αυτά για τους οδηγούς όταν οδηγούν, διότι ότι όταν παρκάρουν τα στοιχεία είναι εξίσου αποθαρρυντικά. Οι Πανθηρες ανέλαβαν δράση. Διαφωνώ με την παρανομία αλλά τα ήθη στους ελληνικούς δρόμους θυμίζουν έντονα κοινωνικό δαρβινισμό. Δείτε τις φωτό του μπλογκ εδώ και μετά φωτό από την έκθεση Autonomie Expo 2007. Διότι δεν έχουμε όλοι ακροβατικές ικανότητες!