Ο Κιτσ είναι κοινωνιολόγος. Ο Μιτσ είναι ηλεκτρολόγος.
Έχουν συμβιβαστεί με την αλήθεια ότι ο ένας δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα του άλλου.
Επιπλέον, η πείρα τους έχει δείξει ότι η αλλαγή ρόλων είναι επικίνδυνη.
Δεν βελτιώνεις την αποτελεσματικότητα της εταιρείας όταν βάζεις τους υπαλλήλους της στην πρίζα, αλλά επίσης χάνεις άδικα το χρόνο σου όταν στοχάζεσαι για τις κοινωνικές προϋποθέσεις της τεχνολογίας πάνω από τα κυκλώματα του υπολογιστή.
Ενώ στην αρχή είχαν πολλές διενέξεις, τώρα τελευταία έχουν μάθει να συνεργάζονται.
Μιλώ για τον αδερφό μου και εμένα.
---> (\/)
Όταν είσαι νέος υποφέρεις. Όταν είσαι ώριμος τον απολαμβάνεις. Όταν είσαι παλιός τον φιλοσοφείς - μάλλον.
Τί είναι;
Ίσως, μαζί με το πρόβλημα της θεμελίωσης της γνώσης, το διαχρονικότερο ανθρώπινο πρόβλημα ever.
Ο έρωτας.
Διαβάζοντας το βιβλίο της Ντόρας Ρωζέττη, Η ερωμένης της, συνειδητοποίησα ότι έχω προ πολλού περάσει στη δεύτερη φάση. Εκτιμώ, πάντα, απ'τη μεριά μου. Αξίζει να ανατρέχουμε σε βιβλία όπως της Ρωζέττη, η οποία έγραψε - ας το πούμε κι αυτό - για τον ερώτα προς μια ομόφυλή της. Γράφτηκαν κάμποσα σχόλια για το βιβλίο, από το φιλόλογο Γ. Γιατρομανωλάκη μέχρι την ακτιβίστρια Μαρία Cyber. Θα τα βρείτε εδώ.
Δεν υπάρχει μία συναισθηματική απόχρωση, μια διαφοροποίηση ερωτικού τόνου, μία έξαρση που να μην ξύπνησε μέσα μου διαβάζοντας το κείμενο. Νεαρή γυναίκα, ερωτευμένη με άλλη γυναίκα, την περίοδο του μεσοπολέμου, απαιτεί να δημοσιοποιήσει τον έρωτά της και το κατορθώνει, καθώς εκθειάζεται στην κριτική του Γρηγόρη Ξενόπουλο. Έπειτα εξαφανίζεται. Η συγγραφέας γράφει με ψευδώνυμο. Ποιά ήταν άραγε; Κάπου θα έχει οδηγήσει η έρευνα της Χριστίνας Ντουνιά που επιμελήθηκε το βιβλίο.
υ.γ.: Δεν είμαι μεγάλος στην ηλικία, μπήκα από μικρός στα βάσανα.
Τί είναι;
Ίσως, μαζί με το πρόβλημα της θεμελίωσης της γνώσης, το διαχρονικότερο ανθρώπινο πρόβλημα ever.
Ο έρωτας.
Διαβάζοντας το βιβλίο της Ντόρας Ρωζέττη, Η ερωμένης της, συνειδητοποίησα ότι έχω προ πολλού περάσει στη δεύτερη φάση. Εκτιμώ, πάντα, απ'τη μεριά μου. Αξίζει να ανατρέχουμε σε βιβλία όπως της Ρωζέττη, η οποία έγραψε - ας το πούμε κι αυτό - για τον ερώτα προς μια ομόφυλή της. Γράφτηκαν κάμποσα σχόλια για το βιβλίο, από το φιλόλογο Γ. Γιατρομανωλάκη μέχρι την ακτιβίστρια Μαρία Cyber. Θα τα βρείτε εδώ.
Δεν υπάρχει μία συναισθηματική απόχρωση, μια διαφοροποίηση ερωτικού τόνου, μία έξαρση που να μην ξύπνησε μέσα μου διαβάζοντας το κείμενο. Νεαρή γυναίκα, ερωτευμένη με άλλη γυναίκα, την περίοδο του μεσοπολέμου, απαιτεί να δημοσιοποιήσει τον έρωτά της και το κατορθώνει, καθώς εκθειάζεται στην κριτική του Γρηγόρη Ξενόπουλο. Έπειτα εξαφανίζεται. Η συγγραφέας γράφει με ψευδώνυμο. Ποιά ήταν άραγε; Κάπου θα έχει οδηγήσει η έρευνα της Χριστίνας Ντουνιά που επιμελήθηκε το βιβλίο.
υ.γ.: Δεν είμαι μεγάλος στην ηλικία, μπήκα από μικρός στα βάσανα.
Η Αφρική των Δρομέων
Σας παρουσιάζω μία από τις μεγάλες μου αγάπες, τους δρόμους αντοχής, τις αποστάσεις από 1500 μέτρα και πάνω.
Στους δρόμους αντοχής τις τελευταίες δεκαετίες έχουν κυριαρχήσει οι αφρικανοί δρομείς. Πόσα γνωρίζουμε για την Κένυα και την Αιθιοπία;
Εγώ έμαθα από τους αθλητές μεγάλων αποστάσεων να βρίσκω τις χώρες τους στο χάρτη. Τελευταίο στη λίστα των διαμαντιών προστέθηκε το όνομα του Samuel Wanjiru. Ο εικοσάχρονος Κενυάτης αθλητής “έκανε νέο παγκόσμιο ρεκόρ στον ημιμαραθώνιο με χρόνο 58:35 στον αγώνα «City-Pier-City» στην Χάγη της Ολλανδίας [19/3/07]”. Δηλαδή, έτρεχε λίγο γρηγορότερα από 21χλμ/ώρα!
Την τριάδα σε αυτόν τον αγώνα τη συμπλήρωσαν δύο συμπατριώτες του, ο Solomon Bushendich και ο Francis Kiprop. Αναλυτικά αποτελέσματα ανδρών και γυναικών - όπου επίσης πρώτευσε αθλήτρια από την Κένυα, συγκεκριμένα η Hilda Kibet με 1:09:43 ΡΒ – στον ελληνικό ιστότοπο για το τρέξιμο εδώ.
Προσοχή: Μην το δοκιμάσετε στο σπίτι...
Στη φωτό ο μύθος Αμπέμπε Μπικίλα (νικητής του μαραθωνίου στην Ολυμπιάδα της Ρώμης, 1960). Α, ναι.. έτρεξε ξυπόλητος.
Ευφυή ολισθήματα;
Συμμετείχα πρόσφατα στη διένεξη περί Ολοκαυτώματος που έλαβε χώρα στο μπλόγκ του Νίκου Δήμου. Το ποστ και τα σχόλια θα τα βρείτε εδώ. Για τον ίδιο λόγο, ο ίδιος συγγραφέας, την ίδια περίπου εποχή, ένα χρόνο πριν, κόντεψε σχεδόν να κλείσει το ιστολόγιο που διατηρούσε.
Τότε – την εποχή της εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο - είχα νιώσει κυρίως αμηχανία, απογοήτευση και ίσως φόβο (ποιός μπαίνει σε χαμένη υπόθεση). Είχα διαβάσει πάνω κάτω τα ίδια επιχειρήματα, τα οποία ενώ ξεκινούσαν από μια δήθεν “ουδέτερη” στάση, δικαιολογούσαν τις θυσίες των ανθρώπων-βομβών, “κατηγορούσαν” την πολιτική στρατιωτικής ασφάλειας του Ισραήλ, έφταναν στο σημείο να αναρωτιούνται γιατί εγκαταστάθηκαν οι εβραίοι στα παλαιστινιακά εδάφη και βεβαίως ήταν αρκετά έξυπνα να ΜΗΝ αρνηθούν το ολοκαύτωμα. Και ο γάτος πάλευε (σχεδόν) μονάχος.
Ένα βήμα έλλειπε από το να αρχίσουν οι αριθμητικές ακροβασίες με τα θύματα του ολοκαυτώματος. Δυστυχώς, επιχειρήθηκε και αυτό στην πρόσφατη διένεξη – από πείσμα, από αφέλεια, από υπέρμετρη βεβαιότητα στην αλήθεια του σκεπτικισμού; Δεν έχει σημασία, το θέμα είναι ότι έγινε και μάλιστα από ευφυέστατους σχολιαστές. Ευτυχώς υπήρξαν άλλοι καλύτερα προετοιμασμένοι (Π.Δημητράς, paragrafos -aka antigoni- και άλλοι).
Αυτή τη φορά νιώθω καλύτερα. Υπήρξε επιτέλους η πολυπόθητη ισοσθένεια των λόγων. Δεν έπαψαν, όμως, να με ενοχλούν τα ευφυή ολισθήματα.
Τότε – την εποχή της εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο - είχα νιώσει κυρίως αμηχανία, απογοήτευση και ίσως φόβο (ποιός μπαίνει σε χαμένη υπόθεση). Είχα διαβάσει πάνω κάτω τα ίδια επιχειρήματα, τα οποία ενώ ξεκινούσαν από μια δήθεν “ουδέτερη” στάση, δικαιολογούσαν τις θυσίες των ανθρώπων-βομβών, “κατηγορούσαν” την πολιτική στρατιωτικής ασφάλειας του Ισραήλ, έφταναν στο σημείο να αναρωτιούνται γιατί εγκαταστάθηκαν οι εβραίοι στα παλαιστινιακά εδάφη και βεβαίως ήταν αρκετά έξυπνα να ΜΗΝ αρνηθούν το ολοκαύτωμα. Και ο γάτος πάλευε (σχεδόν) μονάχος.
Ένα βήμα έλλειπε από το να αρχίσουν οι αριθμητικές ακροβασίες με τα θύματα του ολοκαυτώματος. Δυστυχώς, επιχειρήθηκε και αυτό στην πρόσφατη διένεξη – από πείσμα, από αφέλεια, από υπέρμετρη βεβαιότητα στην αλήθεια του σκεπτικισμού; Δεν έχει σημασία, το θέμα είναι ότι έγινε και μάλιστα από ευφυέστατους σχολιαστές. Ευτυχώς υπήρξαν άλλοι καλύτερα προετοιμασμένοι (Π.Δημητράς, paragrafos -aka antigoni- και άλλοι).
Αυτή τη φορά νιώθω καλύτερα. Υπήρξε επιτέλους η πολυπόθητη ισοσθένεια των λόγων. Δεν έπαψαν, όμως, να με ενοχλούν τα ευφυή ολισθήματα.
Σερφ στην ελληνική μπλογκόσφαιρα
Σερφάρω στην ελληνική μπλογκόσφαιρα προς ανεύρεση συντρόφων - πνευματικών, για να μην παρεξηγούμαστε!
Για την ώρα φοβάμαι τα κόμεντς, οπότε το πράγμα δουλεύει μέσω e-mail. Είχα και την πρώτη λάιβ γνωριμία με μπλογκόφιλο! Απίθανη γνωριμία. Συμφωνήσαμε και οι δύο ότι οι αρχικές μας επιφυλάξεις γύρω από το μπλόγκινγκ έχουν καμφθεί. Συνεχίζουμε λοιπόν. Και όλα αυτά ενώ στο Λόντον διαπιστώνουν τα πρώτα σημάδια κόπωσης (μέσω normblog), όπως γράφουν οι Κυριακάτικοι Τάιμς. Μπα, το 1995 τα ίδια λέγανε με τα ι-μέιλ...είναι φυσιολογικά κάποια άπς εντ ντάουνς.
Για την ώρα φοβάμαι τα κόμεντς, οπότε το πράγμα δουλεύει μέσω e-mail. Είχα και την πρώτη λάιβ γνωριμία με μπλογκόφιλο! Απίθανη γνωριμία. Συμφωνήσαμε και οι δύο ότι οι αρχικές μας επιφυλάξεις γύρω από το μπλόγκινγκ έχουν καμφθεί. Συνεχίζουμε λοιπόν. Και όλα αυτά ενώ στο Λόντον διαπιστώνουν τα πρώτα σημάδια κόπωσης (μέσω normblog), όπως γράφουν οι Κυριακάτικοι Τάιμς. Μπα, το 1995 τα ίδια λέγανε με τα ι-μέιλ...είναι φυσιολογικά κάποια άπς εντ ντάουνς.
Horowitz & 25η Μαρτίου 1821
O Vladimir Horowitz υπήρξε από τους σπουδαιότερους πιανίστες του 20ου αιώνα. Πέθανε πρόσφατα (1989). Οι εκτελέσεις του εξακολουθούν να ακούγονται σύγχρονες. Η φήμη του κορυφωνόταν, το ίδιο και η αμφιβολία του για τις ικανότητές του ως βιρτουόζου. Έφτασε στο σημείο να ακυρώνει παραστάσεις, να τον σπρώχνουν να βγει επί σκηνής. Από το 1965 και μετά οι σόλο παραστάσεις του γίνονται όλο και σπανιότερες.
Σημειώσεις απ'τη ζωή του: Ψυχοθεραπεία, κατάθλιψη, ηλεκτροσόκ. Τα παρακάτω λόγια αποδίδονται σε αυτόν, "Υπάρχουν τριών λογιών πιανίστες: οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι και οι κακοί πιανίστες".
Από το γιο τιούμπ το παρακάτω απόσπασμα (τα δύο τελευταία λεπτά, ίσως τα καλύτερα - μιλά η γυναίκα του Wanda Toscanini).
..."I don't want perfection"
υ.γ.: Είχα πει να γιορτάσω στο μπλογκ την εθνοσωτήριο ημέρα. Άκουγα το πρωί τα εμβατήρια στο δρόμο μου. Που να βρω παρηγοριά;
υ.γ.1: Ας είναι καλά η athanasia...
Σημειώσεις απ'τη ζωή του: Ψυχοθεραπεία, κατάθλιψη, ηλεκτροσόκ. Τα παρακάτω λόγια αποδίδονται σε αυτόν, "Υπάρχουν τριών λογιών πιανίστες: οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι και οι κακοί πιανίστες".
Από το γιο τιούμπ το παρακάτω απόσπασμα (τα δύο τελευταία λεπτά, ίσως τα καλύτερα - μιλά η γυναίκα του Wanda Toscanini).
..."I don't want perfection"
υ.γ.: Είχα πει να γιορτάσω στο μπλογκ την εθνοσωτήριο ημέρα. Άκουγα το πρωί τα εμβατήρια στο δρόμο μου. Που να βρω παρηγοριά;
υ.γ.1: Ας είναι καλά η athanasia...
Subscribe to:
Posts (Atom)