Ο πρώτος γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου στην Ελλάδα φαίνεται πως θα είναι το γεγονός του καλοκαιριού. Το ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κος Σανιδάς απειλεί με ποινικές διώξεις δεν πρέπει να ξενίζει. Συντηρητική στάση απέναντι στον προαιώνιο - δήθεν - θεσμό του γάμου. Δήθεν διότι ως θεσμός υπόκειται και αυτός στις αλλάγές του χρόνου, δηλαδή, ο γάμος του 1821 δεν έχει το ίδιο περιεχόμενο με εκείνον του 1900 ή του 1950, όπως ο γάμος στο νησί της Πάρου διέφερε από εκείνον των Αθηνών ή των πρώτων αμερικανών εποίκων. Ακόμη και από δημογραφική άποψη οι προϋποθέσεις του γάμου έχουν μεταβληθεί: προσδόκιμο ζωής, βρεφική θνησιμότητα κ.λπ. Η πληθυσμιακή πυραμίδα έχει αναστραφεί, οι άνθρωποι στον αγώνα τους για υλική αναπαραγωγή και επιβίωση δεν αναμεντρώνται με τα στοιχεία της φύσης όπως παλαιότερα και είναι για καλή τους τύχη πολύ μα πολύ περισσότεροι. Τέλος, το σημαντικότερο, η μονογαμία δεν ήταν παρά το αποκλειστικό προνόμιο της ιδαιο-χριστιανικής παράδοσης δηλαδή της μειονότητας του παγκόσμιου πληθυσμού. Ως τέτοιο συνιστά πράγματι θεμέλιο της ΔΥΤΙΚΗΣ παράδοσης, χαρακτηριστικό από μόνο του διόλου καταδικαστέο. Η Δυτική παράδοση όμως είχε και τις άσχημες πλευρές της, βασάνισε, κυνήγησε, τρομοκράτησε, αιματοκύλησε και δίχασε τα παιδιά της καλύπτοντας μια περίοδο που ξεκινά από τους θρησκευτικούς πολέμους και τελειώνει με την άνοδο του φασισμού και το ολοκαύτωμα των εβραίων. Όσοι αναγνώρισαν τους εαυτούς τους σε αυτήν έσπευσαν να επεξεργαστούν ξανά τις θεμελιακές της αρχές. Προϊόν αυτής της επεξεργασίας ήταν η ανάδειξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε ασφαλιστική δικλείδα και επιστέγασμα των καλύτερων στιγμών της. Ως τέτοια ΔΕΝ μπορούν σε καμία περίπτωση να παραγνωρίζονται από τα συντάγματα των επιμέρους Εθνικών Κρατών, που αναγνωρίζουν την οικουμενικότητά τους και μέσω της επίκλησής τους γίνονται μέτοχοί της.
Όλα τα παραπάνω συνιστούν το πνεύμα υπό το οποίο διαβάζουν οι ακτιβιστές τα δικαιώματά τους και όπως όλα δείχνουν το πνεύμα αυτό έρχεται σε σύγκρουση με το πνεύμα εκείνων που τους απειλούν με διώξεις. Η προοδευτική προσέγγιση, η ίδια σκέψη που είδε τα ανθρώπινα δικαιώματα ως αναβαθμό προς το καλύτερο της ανθρώπινης ιστορίας, ισχυρίζεται ότι μεσοπρόθεσμα ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θα περάσει στα συνήθη περιστατικά της καθημερινής ζωής. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι, ίσως για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο, γίνεται μια σοβαρή απόπειρα εκδημοκρατισμού των ηθών μας από-τα-κάτω, αν ως από-τα-πάνω θεωρηθούν όλες οι νομοθετικές ρυθμίσεις που αποκατέστησαν τη κοινοβουλευτική δημοκρατία από την μεταπολίτευση και έπειτα - ενώ η εισαγγελική παρέμβαση συνιστά μια από-τα-πάνω προσπάθεια ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ της ισχύουσας κατάστασης. Στη διαδικασία αυτή του εκδημοκρατισμού ο νομικός λόγος καθυστερεί. Άλλωστε ο φορμαλισμός της νομικής σκέψης, η αφαιρετική διαχείριση πολύπλοκων καταστάσεων έπεται των διαδικασιών της καθημερινότητας και ΟΧΙ το αντίστροφο. Ως κίνημα εκδημοκρατισμού των ηθών μας (του πως βρισκόμαστε ερωτικά, του πως μορφωνόμαστε αναφορικά με τα δικαιώματα και τις ανάγκες του σώματός μας) η κοινότητα των ανθρώπων που δημιούργησε το θέμα του γάμου ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, πρακτικά αποδεικνύει τους λόγους για τους οποίους οφείλει αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κανείς να διεκδικήσει τα δίκαιά του. Συνεπώς θίγεται κάτι πολύ ευρύτερο από τον φερεντζέ της Μαριωρής και όσοι έχουν νου ας προστρέξουν. Καλύτερο παράδειγμα από το δήμαρχο της Τήλου δεν θα μπορούσε να υπάρξει.