Μια χαρμόσυνη ουτοπία από τον κύριο Jacques Attali. Καμία αντίρρηση σε όσα γράφει, που θυμίζουν άλλωστε τη "θεσμίζουσα κοινωνία" του δικού μας Κορνήλιου Καστοριάδη. Μια κατάσταση αλληλεγγύης και αμοιβαιότητας χωρίς προηγούμενο - ή για τον Καστοριάδη με μοναδικό προηγούμενο την πόλη της κλασικής εποχής. Σε αυτήν την κατάσταση ο αεροφοβικός επιβάτης μιας οποιασδήποτε εμπορικής πτήσης θα στρεφόταν κλαίγοντας γοερά προς την/τον αεροσυνοδό της αεροπορικής εταιρείας, θα εξομολογήτο τον φόβο του και εκείνη/-ος δείχνοντας κατανόηση θα του προσέφερε προθύμα μια πεολειχία. Ισχυρίζομαι ότι οι ουτοπικές προβολές αυτού του είδους, τελικά, σε αυτό το επίπεδο απλοϊκότητας καταλήγουν, ας μου το συγχωρέσουν τόσο ο σπουδαίος φιλόσοφος όσο και ο κύριος Attali. Σε όσα ωραία υποθέτει ο τελευταίος, πριν υπογράψω και εγώ, τρεις βασικές αντιρρήσεις. Πρώτη: ο κόσμος που περιγράφει είναι εκείνος του 10%, ίσως και λιγότερο, του παγκόσμιου πληθυσμού. Οπότε μάλλον θα αργήσει να ξημερώσει. Δεύτερη: γιατί όσοι βιώνουμε, ήδη, συνειδητά αυτόν το "παράδεισο" τον βιώνουμε ιδιαιτέρως επώδυνα; Τρίτη: με την αυστηρά διαπροσωπική σχέση τι συμβαίνει; Θεωρώ δεδομένο ότι δίχως την ικανοποίηση της διαπροσωπικής διάστασης καμιά παράδεισο δεν πρόκειτα να επέλθει! Η διάλυσή της σε ένα συλλογικό "εμείς" θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή ΜΟΝΟ εάν βρεθεί ο αντικαταστάτης της, λ.χ. ο ψυχαναλυτής, ψυχοθεραπευτής, πνευματικός, κτλ κτλ.
Κατά τ'άλλα θυμίζει έντονα μια ακόμη έκδοση κομμουνιστικής ουτοπίας, που φευ, μη μπει σε κανέναν η ιδέα να μας την επιβάλλει.