Ακούγοντας τον Μπένι αποκαταστάθηκε η βεβαιότητά μου για τη σχέση της αιτιότητας, μαζί με αυτήν η αισιοδοξία μου για το μέλλον.
Όχι δεν είμαστε αποκλειστικά έρμαια συμπτώσεων και τύχης.
Ακούγοντας τον Μπόυ Τζωρτζ βεβαιώθηκα για το ρητό "ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος καλές προθέσεις".
Το στοίχημα παίζει από την ερχόμενη Κυριακή. Πόσο θα αντέξει στο ρόλο του προέδρου ένας σχετικά νέος άνθρωπος, που κάνει λάθος επάγγελμα, ο οποίος παραδόξως ελέγχει ένα κόμμα, το οποίο νομίζω ότι θα ρευστοποιήσει πάραυτα ενώ το ίδιο (το κόμμα) δεν έχει κταλάβει τι πρόκειται να του συμβεί.
υ.γ.: Γνωρίζω πολύ καλά ότι μεγάλο ποσοστό από αυτά που γράφω ανήκουν στη χώρα της (επιστημονικής) φαντασίας, αυτό όμως δεν έκαμαν - και μάλιστα με περισσή επιτυχία - οι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα;