Διαβάστε εδώτο κείμενο του καθηγητή Στέλιου Δ. Κατρανίδη για το θεσμικό περιβάλλον λειτουργίας των πανεπιστημίων μας και την περίφημη αναθεώρηση του άρθρου 16. Η λογική αυτή πρέπει να προσθέσουμε προτάθηκε από επιφανή διανοούμενο και στέλεχος (;) του ΠΑΣΟΚ κ. Ν. Αλιβιζάτο αλλά στο γενικό χαμό κάηκε στις αντιπαραθέσεις μολότωφ και επηρμένων υπουργών. Το πρόβλημα της εφαρμογής αποτελεί τεράστια πρόκληση για πολιτικούς, επιστήμονες και ενεργους πολίτες. Παραπέμπω σε κείμενο του λ:ηρ όπου παρουσιάζεται από την άλλη όψη το ίδιο πρόβλημα εδώ (σχολιάζοντας κείμενο του Βήματος αποκαθιστά την αλήθεια και τους λόγους της άψογης λειτουργίας ενός εκ των διαπρεπέστερων αμερικανικών πανεπιστημίων).
Συμβαίνει να γνωρίζω πράγματα και καταστάσεις. Τα έφερε έτσι η ζωή ώστε όταν ήμουν φοιτητής του Π.Π. και λόγω των δραστηριοτήτων μου (κινηματογράφος) μπλέχτηκα σε οικονομικές "δοσοληψίες" με τις οικονομικές υπηρεσίες του Π.Π. Η εικόνα ήταν τραγική. Όταν εκμυστηρεύτηκα την άποψή μου σε γνωστό καθηγητή, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω πήρε δημοσίως καταδικαστική θέση εις βάρος των συναδέλφων του, μου είχε απαντήσει με περισσή αυτοπεποίθηση "τέτοιους καπάτσους ανθρώπους τους χρειάζεται το πανεπιστήμιο"!!!!!
Σίγουρα οι άνθρωποι φέρουν την ευθύνη των πράξεών τους, βεβαίως κάποιοι έπραξαν - υπεξαίρεσαν δημόσιο χρήμα και μάλιστα από εκπαιδευτικό ίδρυμα - και αυτοί πρέπει να καταδικαστούν. Αλλά πέραν της ατομικής ευθύνης υπάρχει και δομική/ συλλογική ευθύνη που αφορά τη θεσμική οργάνωση και διαχείριση των οικονομικών των ελληνικών πανεπιστημίων τα οποία, ας μου επιτραπεί να πω, συνεχίζουν να λειτουργούν με την εγκληματική αφέλεια του Καλού Λειτουργού Σαμαρίτη. Όπως και σε τόσα άλλα θέματα, μόνον η οξυδέρκεια του Στυγνού Επαγγελματία μπορεί να μας σώσει. Εκτός κι αν κάποιο βίτσιο της φύσης μας οδηγήσει ξανά πάνω στα δέντρα!
Δείτε και αυτό, για όσους αναζητούν συνάφειες.